Editor, Hello Asia News, Canada
தமிழகத்தின் வரலாற்றில், மெட்ராஸ் மாநிலத்தை “தமிழ்நாடு” என மாற்றுவதற்கான போராட்டம் 1950களிலேயே தீவிரமடைந்தது. ஆனால், அப்போதைய முதலமைச்சரும், காங்கிரஸ் தலைவருமான கே. காமராஜர், இந்தக் கோரிக்கையை முழுமையாக நிறைவேற்றத் தவறியது, அவரது தலைமையில் ஒரு பெரும் பின்னடைவாகவே பார்க்கப்படுகிறது. கூட்டாட்சி அரசியல் மற்றும் தேசிய ஒருமைப்பாட்டை முன்னிறுத்தி, தமிழகத்தின் அடையாளத்தை அவர் புறக்கணித்ததாக விமர்சனங்கள் எழுந்தன. தனது சொந்த மண்ணின் உணர்வுகளை மீறி, ஒன்றிய அரசின் நிலைப்பாட்டுக்கு ஆதரவாக நின்றது, காமராஜரின் தலைமையை பலவீனப்படுத்தியது என்று வரலாற்று ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்தக் கட்டுரை, காமராஜரின் இந்தத் தயக்கத்தை வரலாற்று உண்மைகளுடன் ஆராய்கிறது.
தமிழக பெயர் மாற்றத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணி
1950களின் தொடக்கத்தில், தமிழ் கலாச்சார தேசியவாதிகள் “மெட்ராஸ்” என்ற ஆங்கிலேயர் பெயரை நீக்கி, “தமிழ்நாடு” என மாற்ற வேண்டும் என்று கோரினர். 1956இல், ‘தியாகி’ சங்கரலிங்கனார் உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிரிழந்தார் – இது காமராஜரின் ஆட்சிக் காலத்தில் நிகழ்ந்தது, ஆனால் அவர் கோரிக்கையை ஏற்கவில்லை. இந்தச் சம்பவம், தமிழ் மக்களிடையே பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது. சோசலிஸ்ட் கட்சி மற்றும் திமுக போன்ற கட்சிகள் இந்தக் கோரிக்கையை வலியுறுத்தின. 1961இல், சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டபோது, காமராஜரின் அரசு தமிழ் ஆவணங்களில் மட்டும் “தமிழ்நாடு” எனப் பயன்படுத்த ஒப்புக்கொண்டது – ஆனால் ஆங்கிலத்தில் “மெட்ராஸ்” என்ற பெயரைத் தொடர்ந்தது. இது ஒரு பகுதி சமரசமாகவே இருந்தது, முழு அரசியலமைப்பு திருத்தம் செய்யப்படவில்லை.
காமராஜரின் தயக்கத்துக்கான காரணங்கள்: கூட்டாட்சி vs தமிழ் அடையாளம்
காமராஜர், ஜவஹர்லால் நேருவுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவர். காங்கிரஸ் கட்சியின் தேசிய ஒருமைப்பாட்டை முதன்மையாகக் கருதிய அவர், “தமிழ்நாடு” என்ற பெயர் திராவிட பிரிவினைவாதத்துடன் தொடர்புடையதாகக் கருதினார். திமுகவின் தமிழ் அடையாள அரசியல், காங்கிரஸுக்கு எதிரானதாக இருந்ததால், அவர் இதை முழுமையாக ஏற்க தயங்கினார்.
1963இல், அமைச்சர் ஆர். வெங்கட்ராமன், “தமிழ்நாடு என்ற பெயர் சர்வதேச அங்கீகாரம் இல்லாதது; மெட்ராஸ் என்ற பெயர் வர்த்தகத்துக்கு முக்கியம்” என்று வாதிட்டார். அவரே பின்னாளில் ஜனாதிபதி ஆக்கப்பட்டார்.
கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் பூபேஷ் குப்தாவின் மசோதாக்கள் பாராளுமன்றத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டன, ஏனெனில் காங்கிரஸின் பெரும்பான்மை அதைத் தடுத்தது.
காங்கிரஸ் கட்சி, 1947க்கு முன்பு தமிழ்நாடு பெயர் மாற்றத்தை ஆதரித்திருந்தாலும், சுதந்திரத்துக்குப் பின் தேசிய ஒருங்கிணைப்பை முன்னிறுத்தி, பிராந்திய கோரிக்கைகளை புறக்கணித்தது. காமராஜரின் இந்த கூட்டாட்சி ஆதரவு நிலைப்பாடு, தமிழகத்தின் கலாச்சார பெருமையை முன்னிறுத்துவதற்கு தடையாக இருந்தது. ஒரு தலைவராக, அவருக்கு அதிகாரம் இருந்தபோதும், சொந்த மண்ணின் உணர்வுகளை ஆதரிக்காமல், மத்திய அரசின் கொள்கைகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்தது தவறு என்று விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர். இது அவரது ஆட்சியை பலவீனப்படுத்தியது – 1963இல் அவர் பதவி விலகியபோது, காங்கிரஸின் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளும், இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டங்களும் கட்சியை தோற்கடித்தன.
இந்த தோல்வி சரியானதா? தமிழ் மக்களின் பார்வையில்
காமராஜரின் தயக்கம், தலைமையில் ஒரு பெரும் குறைபாடாகவே கருதப்படுகிறது. தமிழகத்தின் அடையாளத்தை உயர்த்துவதற்கு தைரியமின்மை காட்டியதாக விமர்சனம் உள்ளது. கூட்டாட்சி என்ற பெயரால், தமிழ் மக்களின் உணர்வுகளை புறக்கணித்தது, அவரது ஆட்சியின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தது. 1965 இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டங்கள் காங்கிரஸை பலவீனப்படுத்தின – இதில் காமராஜரின் தேசியவாத நிலைப்பாடு தமிழர்களை வெறுப்படையச் செய்தது. வரலாறு காட்டுவது போல, இந்தப் பின்னடைவு தமிழக அரசியலை மாற்றியது.
அண்ணாதுரையின் வெற்றி: உண்மையான தமிழ் தலைமை
இதற்கு மாறாக, மேதகு அறிஞர் அண்ணா அவர்கள், திமுகவின் வெற்றியுடன் 1967இல் ஆட்சிக்கு வந்து, 1969 ஜனவரி 14இல் தமிழ்நாடு என்ற பெயரை அதிகாரப்பூர்வமாக்கினார். அவர் காங்கிரஸை இந்தி திணிப்பு, சாதி போன்றவற்றுக்கு விமர்சித்தார், தமிழ் தேசியத்தை முன்னிறுத்தினார். அண்ணாவின் துணிச்சல், தமிழகத்தை உலக அரங்கில் பெருமையுடன் இன்று நிலைநிறுத்தியுள்ளது!