செய்தியாளர் : MS, Canada
ஒரு கல்வி நிறுவனம் என்பது வெறும் பாடங்களை கற்பிக்கும் இடமல்ல. அது அறம், நேர்மை, சட்ட மரியாதை ஆகியவற்றை சமூகத்திற்கு எடுத்துக் காட்ட வேண்டிய நெறி மையமாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், அரசு நிலத்தை அறிந்தே, திட்டமிட்டு, பெருமளவில் ஆக்கிரமித்து, அதை நீதிமன்றங்களில் “கல்வி சேவை” என்ற பெயரில் நியாயப்படுத்த முயல்வது, கல்வியின் அடிப்படை அர்த்தத்தையே கேள்விக்குறியாக்குகிறது.
சாஸ்திரா பல்கலைக்கழக விவகாரம் அதற்கான தெளிவான உதாரணம்.
இங்கே ஒரு அடிப்படை உண்மையை நினைவூட்ட வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. அரசு நிலம் என்பதன் அர்த்தம் — அது அரசின் தனிச்சொத்து அல்ல. அது மக்களின் சொத்து. முழுமையான பொது சொத்து.
அதன் பாதுகாப்பு என்பது சட்டப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல;
மக்களின் சொத்து பாதுகாப்பு தொடர்பான ஒரு ஜனநாயகப் பிரச்சினை.
1980களில் தொடங்கி, 58 ஏக்கருக்கும் மேற்பட்ட அரசு நிலத்தில் ஒரு பகுதியாகிய 31+ ஏக்கர் நிலம் சட்டவிரோதமாக பயன்படுத்தப்பட்டதாக அரசு பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன. இது அறியாமல் நடந்த தவறு அல்ல. பல்கலைக்கழகத்தை நிர்வகிப்பவர்கள் உயர் கல்வி பெற்றவர்கள், சட்ட அறிவு கொண்டவர்கள், நிர்வாக அனுபவம் வாய்ந்தவர்கள். அரசு நிலம் என்பதைத் தெரிந்தே, அதை கைப்பற்றி கட்டிடங்கள் எழுப்பிய பின்னர், “கல்வி நிறுவனம்” என்ற பெயரில் அதை பாதுகாக்க முயல்வது நேர்மையல்ல.
மேலும், சாஸ்திரா யூனிவர்சிட்டி ஒன்றும் அனைவருக்கும் இலவசக் கல்வி வழங்கும் தொண்டு நிறுவனம் அல்ல. அது மாணவர்களிடமிருந்து குறிப்பிடத்தக்க கல்விக் கட்டணங்களை வசூலிக்கும் ஒரு தனியார் உயர்கல்வி நிறுவனம் என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்த உண்மை.
அப்படியிருக்க, மக்களின் பொது சொத்தான அரசு நிலத்தில் உருவான கட்டிடங்களின் மூலம் நடத்தப்படும் கல்வி சேவை, எவ்வாறு “பொது நலம்” என்ற பெயரில் சட்டவிரோதத்திற்கு நியாயமாக மாற முடியும்? என்ற கேள்வி தவிர்க்க முடியாமல் எழுகிறது.
2018ஆம் ஆண்டில் உயர்நீதிமன்றம் அரசு தரப்புக்கு சாதகமாக தீர்ப்பளித்தபோதும், அதனை நடைமுறைப்படுத்த அரசியல்–நிர்வாகத் தளத்தில் தேவையான உறுதி காட்டப்படவில்லை. 2021–22 காலகட்டத்தில் கள ஆய்வு, நோட்டீஸ், இடிப்பு உத்தரவு ஆகியவை பிறப்பிக்கப்பட்டபோதும், சட்டச் சுழலில் வழக்கை சிக்கவைத்து, அரசு நடவடிக்கைகள் செயலிழக்கச் செய்யப்பட்டன.
2026 ஜனவரி 9 அன்று, சென்னை உயர்நீதிமன்றம் தெளிவாக கூறியது:
👉 “நாற்பது ஆண்டுகளாக ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட அரசு நிலத்தை, பொதுப் பயன்பாட்டுக்காக மீட்க வேண்டியது கட்டாயம். கல்வி நிறுவனம் என்பதால் சட்டவிரோதத்தை ஏற்க முடியாது.”
ஆனால், சில நாட்களில் உச்சநீதிமன்றத்தில் இடைக்கால தடை.
இங்கேதான் அடிப்படை கேள்வி எழுகிறது.
ஏழை, எளிய மக்கள் வாழ்ந்த குடியிருப்புகள் பல தசாப்தங்களாக இருந்தாலும், “ஆக்கிரமிப்பு” என்ற ஒரே சொல்லில் இடிக்கப்பட்டுள்ளன.
அதே சட்டம்.
அதே அரசியல்.
அதே நீதிமன்ற அமைப்பு.
ஆனால், பெரும் கல்வி நிறுவனம் ஆக்கிரமித்தால்,
“மாணவர்கள்”, “பொது நலம்”, “மாற்று நிலம்”
என்ற புதிய மொழி உருவாகிறது.
👉 இது சட்டத்தின் இரட்டை அளவுகோலா?
👉 அல்லது அதிகாரம் பெற்றவர்களுக்கான தனி நீதி முறைமையா?
தமிழ்நாடு, திருக்குறள் போதித்த “அறம்” மீது கட்டமைக்கப்பட்ட சமூகமாக தன்னை பெருமைப்படுத்திக் கொள்கிறது. அப்படியானால், அந்த அறம் வசதி பெற்ற நிறுவனங்களுக்கு மட்டும் விதிவிலக்கா?
ஒரு கல்வி நிறுவனம், மக்களின் சொத்தான அரசு நிலத்தை ஆக்கிரமித்து, அதைத் தொடர்ந்து வைத்திருக்க அரசையே செயலிழக்கச் செய்தால்,
அது கல்வி அல்ல — அதிகார வியாபாரம்.
இந்த விவகாரத்தில் அரசு, அரசியல் இயக்கங்கள், சமூக அமைப்புகள் காட்டிய மௌனமும் கேள்விக்குரியது.
👉 இது ஒரு கல்வி நிறுவனத்திற்கு எதிரான வழக்கு அல்ல.
👉 இது தமிழ்நாட்டின் நிர்வாக ஒழுக்கம் மற்றும் மக்கள் சொத்து பாதுகாப்பு குறித்து எழும் கேள்வி.
இன்று ஒரு நிறுவனத்திற்கு சலுகை அளிக்கப்பட்டால்,
நாளை அது முன்னுதாரணமாக மாறும்.
அதன் விலை, எதிர்கால நிர்வாகம் செலுத்த வேண்டியதாக இருக்கும்.
👉 கல்வி சேவை சட்டத்துக்கு மேலானது அல்ல.
👉 கல்வி (அறம்) போதிக்கும் நிறுவனம், அறம் தவறக் கூடாது.