படம்: பராசக்தி
நடிப்பு: சிவகார்த்திகேயன்
மதிப்பெண்: ⭐⭐⭐⭐☆ (4 / 5)
பராசக்தி — இது கடவுள், சடங்கு, மூடநம்பிக்கை எதிர்ப்பு பேசும் வழக்கமான “கருத்துப் படம்” அல்ல. மாறாக, “ஒரே மொழி தான் தேசியம்” என்ற அரசியல் மூடநம்பிக்கையை கேள்விக்குள்ளாக்கும் படம்.
இந்தப் படத்தின் மையக் குரல், ஹிந்தியை எதிர்ப்பது அல்ல.
👉 ஹிந்தியை மூன்றாவது மொழியாக கட்டாயப்படுத்துவது,
👉 அதைத் தெரிந்தவர்களுக்கே வாய்ப்பு என்ற எழுதப்படாத சட்டம்,
👉 அதைத் தெரியாத மாணவர்கள், வேலை தேடுபவர்கள் ஓரங்கட்டப்படுவது —
இதுவே இந்தப் படம் சுட்டிக் காட்டும் நவீன அடக்குமுறை.
சிவகார்த்திகேயன், இங்கு பொழுதுபோக்கு நாயகனாக இல்லை.
“என் தாய்மொழி போதாது என சொல்வதற்கு நீ யார்?” என்ற கேள்வியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மனிதராக திரையில் நிற்கிறார். தென் மாநிலங்கள் தங்களுக்கே உரிய ஆயிரம் ஆண்டுகளான வரலாறும், இலக்கியமும், பண்பாடும் கொண்டிருந்தும், “தேசிய ஒருமை” என்ற பெயரில் மற்றொரு மொழி திணிக்கப்படுவது — இதுவே படம் முன்வைக்கும் மூடநம்பிக்கை.
படத்தின் வசனங்கள், கோஷமாக அல்ல; காயமாக பேசுகின்றன.
“மொழி கற்றுக்கொள்வது தேர்வு;
மொழி திணிப்பது ஆதிக்கம்”
என்பதை சில காட்சிகள் வார்த்தையில்லாமலேயே சொல்லிவிடுகின்றன.
இசை, பின்னணி ஒலி — போராட்ட மேடையின் சத்தம் போலவே செயல்படுகிறது. இது ஒருவரின் தனிப்பட்ட பிரச்சினை அல்ல; பல தலைமுறைகளை பாதிக்கும் மொழி அரசியல் என்பதை உணர்த்துகிறது.
சில இடங்களில் திரைக்கதை இன்னும் கூர்மையாக இருந்திருக்கலாம். ஆனாலும், வணிக சினிமாவின் எல்லைக்குள் நின்றபடியே, மொழி திணிப்பு குறித்து நேரடியாக பேசும் துணிச்சல் இந்தப் படத்தின் மிகப் பெரிய பலம்.
முடிவாக:
பராசக்தி — இது;
👉 மொழி ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான படம்.
👉 “ஒரே மொழி தான் முன்னேற்றம்” என்ற மூடநம்பிக்கையை உடைக்கும் படம்.
👉 தாய்மொழி பேசும் சாதாரண மனிதனின் உரிமைக் குரல்.
புரட்சியை ஆதரிக்கும் பார்வையில், இது ஒரு சினிமா மட்டும் அல்ல — ஒரு அரசியல் எச்சரிக்கை.